Okręg Koszaliński Polskiego Związku Wędkarskiego jest stowarzyszeniem posiadającym osobowość prawną, zarejestrowanym w Krajowym Rejestrze Sądowym pod nr 0000063667, zrzeszającym aktualnie około 7 500 członków.

Statutowe cele działania Okręgu to przede wszystkim prowadzenie racjonalnej gospodarki rybacko-wędkarskiej na użytkowanych wodach.

Okręg Koszaliński PZW był użytkownikiem obwodów rybackich rzek Parsęty i Radwi od 1985 roku na podstawie Pozwolenia Wodno-Prawnego, wydanego przez Urząd Wojewódzki w Koszalinie z dnia 17.10.1985, Nr OS. IV-72110/65/85.

Rybactwo ekologiczne zmierzające do zachowania bioróżnorodności gatunkowej w zlewni rzeki, nastawione na rybactwo rekreacyjne (wędkarstwo) o ograniczonym zakresie gospodarki odłowowej tarlaków niektórych gatunków ryb - troci wędrownej, łososia, certy, lipienia, miętusa i planowym zarybieniu gatunkami podlegającymi presji wędkarskiej.

Celem gospodarki jest przywrócenie ichtiofauny do stanu z lat 1950-60, dalsza restytucja łososia, troci wędrownej oraz ryb z gatunków karpiowatych reofilnych, szczególnie certy i jazia.

Ze względu na proekologiczny typ prowadzonej gospodarki rybackiej - rybactwo rekreacyjne (wędkarstwo) - użytkownik (ZO PZW Koszalin) wprowadził w gospodarce rybacko-wędkarskiej następujące zasady:

Zgodnie z Rozporządzeniem MRiRW z 12.11.2001 w sprawie połowu ryb Dz.U. Nr. 138, ochronę tarłową i zakaz połowu ryb: troci wędrownej od 1 X do 31 XII, łososia od 1 X do 31 XII, pstrąga potokowego od 1 IX do 31 XII, lipienia od 1 III do 31 V, certy od 1.01.do 30.06, miętusa od 01.12 do 28-29.02, wymiary ochronne dla wymienionych gatunków i szczupaka (45 cm), oraz dzienne limity połowów wędkarskich.

Użytkownik wprowadził ograniczenia połowów wędkarskich poprzez możliwość stosowania w połowach wędkarskich wybranych metod połowu i przynęt w różnych okresach sezonu wędkarskiego, na różnych odcinkach rzeki - patrz: Wykaz wód krainy pstrąga i lipienia.

Użytkownik wprowadził zasadę kontrolowanych odłowów tarlaków do sztucznego tarła niektórych gatunków ryb - troci, łososia i lipienia. W miarę potrzeb będą one rozszerzone o połowy tarlaków o miętusa, pstrąga potokowego, certę, jazia i klenia. Sztuczne tarło odbywać się będzie na terenie Ośrodka Hodowlano-Zarybieniowego " Liśnica", zlokalizowanego w Białogardzie nad rzeką Liśnicą. Ośrodek jest własnością Okręgu PZW Koszalin.

Użytkownik planuje zarybienia zlewni Parsęty gatunkami preferowanymi i podlegającymi presji wędkarskiej - troć, łosoś, lipień, pstrąg potokowy, certa, jaź, jelec, miętus.

Od 2002 roku w wodach Okręgu Koszalińskiego PZW obowiązuje ewidencja połowów wędkarskich. Pierwsze opracowanie tej ewidencji w 2003 roku pozwala ocenić presję wędkarską w zlewni Parsęty, oraz wielkość połowów wędkarskich i model struktury zarybień.

Użytkownik współpracuje z PSRyb, SSRyb, Urzędem Morskim, Strażą Graniczną i Policją w zakresie ochrony rzeki przed kłusownictwem rybackim, przeznaczając na ten cel niezbędne środki finansowe.

Pochodzenie materiału zarybieniowego i jego przydatność do zarybień

Materiał zarybieniowy pochodzić będzie z Ośrodka Hodowlano-Zarybieniowego "Liśnica" w Białogardzie, należącego do ZO PZW Koszalin.

Ośrodek posiada stada tarłowe pstrąga potokowego, pstrąga tęczowego, jazia i klenia, w przyszłości - certy, miętusa, łososia i innych gatunków ryb. Wartość przewidzianej produkcji ryb (narybku na zarybienia) w roku 2005 wyniesie około 800 000 zł.

Patrz: Ośrodek Hodowlano-Zarybieniowy "Liśnica"

Sposób regulacji wielkości i struktury populacji ryb drapieżnych i karpiowatych

W Parsęcie i Radwi występują następujące ryby drapieżne: szczupak, okoń, węgorz, miętus, troć wędrowna, łosoś, pstrąg potokowy, pstrąg tęczowy, lipień. W ramach prowadzonej gospodarki rybackiej preferowane są w zarybieniach łosoś, troć wędrowna, pstrąg potokowy, lipień, miętus, jaź.

Eliminowane są z zarybień pstrąg tęczowy i okoń. Populacja szczupaka w Parsęcie i Radwi jest bardzo duża i silna (ewidencja połowów wędkarskich 2003) i nie ma konieczności dorybień.

Węgorz występuje w sposób naturalny, poprzez migrację węgorzyków obsadowych (prace Domagały i wsp. 2003 maszynopis, niepublikowane) i przy tym charakterze gospodarki rybackiej nie ma możliwości i konieczności dorybień Parsęty innymi formami rozwojowymi węgorza. Miętus jest preferowany ze względu na istotne znaczenie jego wylęgu w łańcuchu pokarmowym ryb łososiowatych.

Zarybienia lipieniem mają charakter punktowy ze względu na warunki hydrobiologiczne zlewni Parsęty. Zarybienia jaziem dotyczą dolnych, przyujściowych odcinków rzek. Presja wędkarska dotyczy ryb dorosłych, dużych, a uzupełnienia zarybienia asortymentami narybkowymi kształtują właściwą strukturę populacji ryb starszych, wyrosłych w naturalnych warunkach.

Czynna ochrona ryb w obwodach rybackich realizowana będzie poprzez intensywne zarybienia gatunkami zagrożonymi, podlegającymi presji wędkarskiej, wspomaganie naturalnego tarła poprzez ochronę tarlisk oraz prowadzenie racjonalnej gospodarki rybacko-wędkarskiej w zakresie pozyskania tarlaków gatunków ryb preferowanych w połowach wędkarskich.

Ze względu na znaczną dynamikę zmian struktury gatunkowej i liczebności ryb, prawidłowe wykonywanie zadań związanych z ochroną ichtiofauny bazować musi na monitoringu aktualnej sytuacji, która obejmować będzie:

• bieżącą analizę struktury populacji ryb, ze szczególnym uwzględnieniem ryb łososiowatych, karpiowatych i drapieżników,
• badania podstawowych elementów biologii i ekologii ryb,
• analizę stanu zdrowotnego,
• określenie asortymentu i dawek zarybieniowych,
• rejestrację i analizę połowów wędkarskich.

Rodzaje i zakres zabiegów ochronnych wykonywanych przez ZO PZW Koszalin w ramach prowadzenia racjonalnej gospodarki rybackiej w obwodach:

• ochrona tarlisk ryb szczególnie cennych: łososi, troci wędrownych, pstrągów potokowych, lipieni, cert, jazi, kleni oraz szczupaków - ze względu na brak zarybień tym gatunkiem,
• ochrona szlaków wędrówek ryb poprzez inicjowanie budowy ekologicznych przepławek dla ryb,
• ochrona stref bytowania ryb,
• ochronne ograniczenia połowów - limity dzienne połowów ryb zgodne z Regulaminem Amatorskiego połowu ryb,
• racjonalne zarybienia materiałem zarybieniowym pochodzącym ze zlewni Parsęty i Radwi, opisanym w operacie rybackim,
• rewitalizacja i udrożnienie starorzeczy.