Sztuczne muchy

Łosoś atlantycki, troć wędrowna
 

  1. Klasyczne - Full Dress
  2. Streamery
  3. Muchy tubowe

Muchy łososiowe i trociowe podzielić możemy ze względu na stadium poławianych ryb. Inne są na ryby wstępujące, nie pobierające pokarmu, a inne na ryby schodzące (kelty), które często rozpoczynają żerowanie zanim spłyną do morza.

Muchy przeznaczone na ryby wstępujące do rzek to muchy klasyczne. Charakteryzują się one niezwykle bogatym wzornictwem, często jaskrawą kolorystyką oraz oryginalnością używanych materiałów - najczęściej piór egzotycznych ptaków. Zarówno wzory jak i sposób wykonania podlegają często surowym regułom i mają długoletnią tradycję - słynne Full Dress. Muchy klasyczne wciąż stanowią inspirację do poszukiwań, owocującą nieskończoną ilością nowych, uznanych wzorów oraz testowanych autorskich kolekcji. Nie imitują one zwykle żadnego organizmu  i nie wiadomo do końca, dlaczego prowokują ryby do ataku. Być może traktowane są jako intruzi, niebezpieczni dla ikry czy potomstwa, może wzbudzają ciekawość u ryb (dość częsta hipoteza choć mocno antropocentryczna), a być może na fali hormonów odganiają jak człowiek i inne zwierzęta dokuczliwe muchy (w przypadku większych przynęt spinningowych częste są ataki zamkniętym pyskiem).

Muchy przeznaczone na kelty także miewają jaskrawe kolory i często znaczne rozmiary (puchowce, zonkery). Zwykle najskuteczniejsze są one na początku sezonu, co wspiera teorie agresji związanej z godami. Później przewagę uzyskują barwy naturalne, głównie odcienie zielni i brązu, a przynęty bardziej imitują żywe organizmy, głównie ryby, minogi i żaby. Tu także inwencja twórców i liczba wzorów jest ogromna. Muchy te są zwykle znacznych rozmiarów, co różni je od much klasycznych, gdzie niektóre sprawdzone wzory są zaskakująco małe.

Muchy trociowe i łososiowe zbrojone są zwykle pojedynczym haczykiem lub podwójną kotwiczką. Czasem, jeśli pozwalają na to przepisy, także potrójną kotwiczką - klasyczne zbrojenie much tubowych.


Pstrąg potokowy
 

1.Sucha mucha
2.Mokra mucha
3.Streamery
4.Muchy tubowe
5.Nimfy

Pstrąg tęczowy
 

1.Sucha mucha
2.Mokra mucha
3.Streamery
4.Muchy tubowe
5.Nimfy

Lipień
 

1.Sucha mucha
2.Mokra mucha
3.Nimfy



Muchy suche imitują zwykle postaci dorosłe owadów dwuśrodowiskowych (formy larwalne żyją w wodzie, zaś formy dorosłe (imago) na lądzie, gdzie odbywają gody) takich jak chruściki, jętki, ochotki, widelnice oraz owady lądowe, które przypadkowo trafiają do wód strącone np. wiatrem jak koniki polne, ważki, osy czy chrząszcze. Pierwsza grupa stanowi pokarm ryb w fazie wylotu z wody lub po godach w czasie składania jaj. U jętek i niektórych innych owadów, podczas obfitych wylotów, do wody trafiają też obok samic wyczerpane, ginące po godach samce.


Muchy mokre to zwykle imitacje poczwarek lub postaci dorosłych jętek, chruścików, ochotek i widelnic tuż przed przepoczwarczeniem, które ma miejsce na powierzchni wody. Niekiedy imitują także owady które nurkujące w celu złożenia jaj, np. żółtobrzeszki.


Streamery to imitacje ryb, minogów i żab oraz bezkręgowców takich jak raki, pijawki czy spłukiwane podczas obfitych deszczów dżdżownice.  Klasyczne streamery mają skrzydełka wykonane ze smukłych piór kogucich. Powstało jednak wiele nowych odmian streamerów, przy których wykorzstuje się różne materiały zarówno pochodzenia naturalnego jak i sztuczne. Są to muddlery, matuki, włosianki i zonkery.


Nimfa to imitacje larw wymienionych wyżej owadów żyjących na dnie. Nimfy używa się także do imitowania niewielkich skorupiaków, np. kiełży.