Konwencje międzynarodowe

Polska ratyfikowała większość konwencji międzynarodowych dotyczących ochrony przyrody. Do najważniejszych z nich należą:

 

  • Konwencja o Dostępie do Informacji, Udziale Społeczeństwa w Podejmowaniu Decyzji oraz Dostępie do Sprawiedliwości w Sprawach Dotyczących Środowiska, tzw. Konwencja z Aarhus, podpisana 25 czerwca 1998 w Aarhus w Danii, podczas IV Paneuropejskiej Konferencji Ministrów Ochrony Środowiska; dotyczy ona praw człowieka do czystego środowiska, informacji o jego stanie i zagrożeniach,  udziału w podejmowaniu decyzji dotyczących środowiska naturalnego oraz dostępu do sądownictwa;
     
  • Konwencja o różnorodności biologicznej (z Rio de Janeiro) sporządzona 5 czerwca 1992 roku na Szczycie Ziemi w Rio de Janeiro, określająca zasady ochrony, pomnażania oraz korzystania z zasobów różnorodności biologicznej;
     
  • Konwencja o ochronie środowiska morskiego obszaru Morza Bałtyckiego, tzw. Konwencja Helsińska, sporządzona w Helsinkach w dniu 9 kwietnia 1992 r., której podstawowym celem jest kompleksowa ochrona środowiska morskiego obszaru Morza Bałtyckiego oraz działania na rzecz poprawy jakości Morza Bałtyckiego i ochrony jego morskich i brzegowych biotopów; organem wykonawczym Konwencji Helsińskiej jest Komisja ochrony środowiska morskiego Morza Bałtyckiego (Komisja Helsińska, inaczej HELCOM);
     
  • Konwencja o ochronie europejskich gatunków zwierząt i roślin oraz ich siedlisk naturalnych, tzw. Konwencja Berneńska (paneuropejska), podpisana 19 września 1979 roku w Bernie, zobowiązującą do ochrony dziko żyjących roślin i zwierząt oraz ich naturalnych siedlisk, ze szczególnym uwzględnieniem gatunków ginących i zagrożonych wyginięciem;
     
  • Konwencja o ochronie wędrownych gatunków dzikich zwierząt, tzw. Konwencja Bońska, sporządzona w Bonn dnia 23 czerwca 1979 r. w celu ochrony dzikich zwierząt,  stanowiących niezastąpiony element środowiska naturalnego, które migrując przekraczają jedną lub więcej granic jurysdykcji państwowej w różnych cyklach życiowych;
     
  • Konwencja o ochronie światowego dziedzictwa kulturalnego i przyrodniczego, tzw. Konwencja Paryska, sporządzona w Paryżu 16 listopada 1972 r., której celem jest ochrona dziedzictwa kulturowego i przyrodniczego o wyjątkowej powszechnej wartości, m.in. przez nadawanie międzynarodowego statusu ochrony, poprzez wpisanie na listę dziedzictwa światowego;
     
  • Konwencja o obszarach wodno-błotnych, mających znaczenie międzynarodowe, zwłaszcza jako środowisko życiowe ptactwa wodnego, tzw. Konwencja Ramsarska, podpisana 2 lutego 1971 r. podczas konferencji w Iranie, której celem jest ochrona i czynne zabezpieczenie terenów podmokłych o międzynarodowym znaczeniu, w szczególności uchodzących za wybitne miejsca występowania ptaków wodno-błotnych;
     
  • Program UNESCO "Człowiek i biosfera" (Man and the Biosphere - MAB), zainicjowany w 1971 r. przez UNESCO, którego celem jest tworzenie i propagowanie prawidłowych relacji pomiędzy ludźmi a biosferą; zadaniem programu jest osiągnięcie trwałej równowagi pomiędzy często sprzecznymi celami jak zachowanie różnorodności biologicznej, wspieranie rozwoju zasobów ludzkich, utrzymanie wartości kulturowych; w Polsce wdrażany pomimo jego jedynie naukowego charakteru (7 obiektów w Polsce).